قرنی که در تخیلِ خود آفریده‌ام

قرن حواس‌های رباطی که واقفند

بر بوده‌های هوش و حواسِ پریده‌ام

شاید که ذهنِ نیمه‌ی گم‌گشته‌ی من است ـ

تازه‌ترین رباط که امشب خریده‌ام

مبهوت مانده‌ام که همین چند لحظه پیش

در لحن او صدای خودم را شنیده‌ام

حتا هنوز روی لبم داغ بسته است

طعمی که از کنایه‌ی تلخش چشیده‌ام:

ـ درک من و تو درک دو هم‌روزگار نیست

من نیز بارها به توهّم تنیده‌ام

وقتی که روبروی زنی ایستاده‌ام

وقتی به فهم دیگری از او رسیده‌ام

اما منِ رباط که حافظ نخوانده‌ام

برگی هم از طبیعتِ نیما نچیده‌ام

راهی که سال‌هاست در آن پرسه می‌زنی

هم بی‌زمان‌تر از تو به آنی دویده‌ام

هم یافتم تفاوت ما ریشه‌ای‌تر است

تو تن‌سپرده‌ای و من از تن‌بریده‌ام

دریافتم که عشق، همان درکِ مولوی‌ست ـ

از نی، که خونِ هفت رگش را چکیده‌ام

دریافتم که شعر، مسیحای دیگری‌ست

من نیز مثلِ تو، به صلیبش کشیده‌ام

اردیبهشت88

مرز انکار، همین‌جاست جلوتر نروید

یک نفر منکرِ دریاست جلوتر نروید

ایست! دور و برِِتان خندقِ بیچارگی اَست

از عقب، از چپ و از راست جلوتر نروید

دربه‌در در پیِ یک گوشه‌ی دنج آمده‌اید

بعد از این ولوله برپاست جلوتر نروید

رشوه دادم که کسی راست بگوید به شما

از شما ساده‌دلان خواست جلوتر نروید

مریم جعفری آذرمانی

ظهرها گریه‌ام که می‌گیرد تلفن می‌زنم به لبخندت

مشکل من فقط همین شده است که بگیرم شماره‌ی چندت

سرِ کارَت نیامدم امّا دل من پشت میز زندانی‌ست

تلفن را خودت جواب بده خسته‌ام از صدای هم‌بندت

دوست داری که زودتر بروی تا بخوانی نماز ظهرت را

صبر کن تا دقیقه‌ای دیگر، وقت می‌گیرم از خداوندت

زندگی! خسته‌ام از این تکرار، قلب من تیر می‌خورد هر بار

گوشی‌ات را سریع‌تر بردار، کُلت را وا کن از کمربندت

قطع و وصلی... دوباره می‌گیرم آن زن بد صدا چه می‌گوید:

عشق «در دسترس نمی‌باشد» چه کنم با گسست و پیوندت

نه عزیزم نمی‌رسیم به هم، 11 سال بین‌مان وقت است

یازده ساله بودی آمده‌ام، یازده ساله است فرزندت 

مریم جعفری آذرمانی